بعد از هشت، نه ماه اومدم

اونقدر دور که یوزر و پسورد به سختی یادم بود!

فقط خوندم نوشته های خودمو...

چقدر من اینجا خودم بودم! حتی با اسم الکی...چقدر راحت مینوشتم و چقدر راحت خودمو خالی میکردم...کاری که توی هیچ صفحه و دفتر و پیج دیگه ای نکردم!

اینکه این وبلاگ چقدر به تغییراتم کمک کرده رو خودم میدونم و خدا

ولی میتونم راحت اعتراف کنم که ادم هرچی ناشناس تر، راحت تر میتونه حرف بزنه و بنویسه!

مرام بی مرامی تکراری این دنیا!

بعضی از پستا رو پاک کردم

مخصوصا اونایی که مربوط به تو بودن!!!

از بدیای وبلاگم اینکه بعضی چیزا رو میکوبه تو صورتت!

خواب

دانشگاه شریف

مسجد دانشگاه

دانشکده صنایع

درمانگاه دانشگاه

مسجد دانشگاه

دانشکده شیمی

مسجد دانشگاه

الف صفر!!!!

مترو شریف

مترو صادقیه

ستارخان

داروخانه

متروصادقیه

مترو شادمان

منزل!!

.

دراز به دراز!

دراز به دراز

دراز به دراز

هرچقدرم جدی و بی تفاوت باشی

هرچقدر بداخلاق

گاهی دلت غنج میره واسه تعریف و تمجید دیگران!

عجیییب

چقدر زشت شد؟؟

این حس ضد صورتی نمیدونم از کجا گیر داده بمن!

بعضی کارای آدم واقعا دست خودش نیست

مثلا چک کردن عکس پروفایل!

آدم حرصش میگیره

تمام برنامه هاتو جابه جا میکنی که یه وقت بهشون بد نگذره، بتونی به برنامه ای که دوست دارن برسونیشون، اونوقت اونا عین خیالشون نیست، هرکی فکر خودشه!هر کی پی کار خودشه، هرکی دنبال راحت بودن خودشه...خدایا دمت گرم!! واقعا دمت گرم...

عمیقا ناراحتم...:((((

خودت درستش کن